Açık Bavul: Yerleşememenin Sessiz İşareti
Yıllardır aynı şehirde yaşayıp hâlâ 'geçici' hissediyorsan, mesele tembellik değil. Açık bavul bir savunmadır ve bir bedeli vardır.
Bir bavul düşün. Duvara dayalı duruyor. Fermuarı kapalı ama kilitli değil; içinden her sabah bir şeyler alınıyor, sonra kapağı yine örtülüyor. Günlerdir, belki aylardır orada. Kimse onu dolaba boşaltmıyor, kimse de kaldırıp atmıyor. Tam da sahibi gibi: iki arada, bir derede.
Yeni bir ülkeye taşınan çoğu insan bu bavulu tanır. İlk gece o yabancı yatağa uzanırsın; mantıken hayatının en rahat uykusunu uyuman gerekir, hedefe varmışsındır. Ama uyuyamazsın. Ve bir şey daha yapmazsın: bavulu açmazsın. Diş fırçası çıkar, şarj aleti çıkar, birkaç günlük kıyafet çıkar. Bavul, tam olarak hiç açılmaz.
Tembellik değil, savunma
İnsanlar bunu üşengeçliğe yorar: “Nasılsa yerleştiririm.” Oysa o bavulu açmamanın altında dile dökülmemiş bir cümle yatar: ya kalıcı olmazsa? Bavulu açmak bir karardır; “ben buradayım” demektir. Kapalı bavul ise her an toplanıp gidilebilecek bir hayatın işaretidir. Zihin, belirsizliğin acısından korunmak için o kapıyı aralık tutar.
Ve her savunma gibi bu da bir zamanlar işe yaramıştır. İlk aylarda, her şey gerçekten belirsizken, temkinli olmak akıllıcadır. Sorun, tehlike geçtikten sonra alarmın çalmaya devam etmesidir. Yangın çoktan söndü; sen hâlâ alarmla yaşıyorsun.
Açık bavulun bedeli
Bavulu açık tutmak bedava değildir. Enerjinin bir kısmı sürekli bir “öteki ihtimali” canlı tutmaya gider: istersem dönerim, istersem giderim. Bu düşünce katlanılmaz olanı katlanılır kılar; ama seni bir yere bağlamaz, askıda tutar. İlişkiler yarım kurulur (“nasılsa kalıcı değilim, çok bağlanmayayım”), kalıcı hiçbir şeye yatırım yapılmaz, hayat hep “idare eder” düzeyinde yaşanır.
Üstelik bu yalnızca gidenlerin meselesi değil. Dönen, bavulunu boşaltır ama içindeki şey boşalmaz. Gidemeyen ise hiç toplamadığı bir bavulun, bir “hayalet bavulun” ağırlığını her gün taşır: bu sene olmadı, seneye.
Bir santimlik başlangıç
İyi haber şu: bavul tek hamlede kapanmak zorunda değil. Bugün yaşadığın yere kalıcı, sevdiğin tek bir şey ekle. Duvara bir şey as, bir aboneliğe başla, “bir gün gidince” diye beklettiğin o küçük şeyi yap. Onu yaparken içinden bir kez “ben buradayım” de. Beden öne geçsin; zihin arkadan gelir.
Çünkü geçici olmak, yarım yaşamayı gerektirmez. Bir otele birkaç günlüğüne gitsen bile valizini açar, eşyalarını çekmeceye koyarsın. Bavulu kapatmak geleceğe söz vermek değildir; bugüne sahip çıkmaktır. Ve yarım yaşanan zaman, geri gelmeyen zamandır.
Bu yazı, “Ne Orada Ne Burada — Bir Dönüşüm Rehberi” kitabının kavramlarından doğdu. Devamı ve çalışma ödevleri kitapta; birlikte yürümek istersen program seni bekliyor.